Author Archive

MODEL INTERAKCYJNY

Dlatego też Tadeusę Konwicki mógł bez osobnych sygnałów innoautorskiego udziału włączyć do wła­snego filmu „Jak .daleko stąd, jak blisko” etiudę Stanisława Latałły „Święta Rodzina”, a japoński reżyser Kajiro Yamamoto – rozdzielić realizację zdjęć do filmu „Koń” między czterech operatorów, z których każdy nakręcił Jedną sekwencję opatrzoną kolejno tytułami: „Wiosna”, uLato”, „Jesień”, »Zima .Model interakcyjny wraz z należącą do niego integralnie koncepcją wiązań realizacyjnych pozwala opisywać filmowy proces twórczy w per­spektywie jego rezultatu i ‚interpretować dzieło filmowe jako efekt wielooso­bowego wysiłku ekipy realizatorów. Dodajmy na koniec, że model ten stawia również w odmiennym świetle kwe­stię właściwości stylu w utworze filmowym. 

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

PROJEKTOWANIE I REALIZACJA WIDOWISKA

Zawarty w nim zbiór elementów widz stara się odczytać jako spójną znac2enioi0o cółość i dążenie to stanowi jeden z podstawowych warunków aktu komunikacji. Wielopoziomowa integralność tekstu jest cechą, która przesądza o sensownym lub bezsensownym charakterze przebiegających przez ekran obrazów i dźwięków. Ich ciągi podlegają regułom odmiennym niż reguły gramatyczne języka naturalnego. Moment spójności należy jednak do tych wy­znaczników, które pozwalają rozpatrywać teksty werbalne i>teksty filmowe we wspólnej perspektywie komunikacyjnej. W projektowaniu i realizacji widowiska filmowego uczestniczy zazwyczaj wieloosobowa ekipa twórców, z których każdy indywidualnie bądź zespołowo wnosi swój wkład w jego powstanie.

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

ROZDZIELENIE INTERAKCJI

W planie zewnątrztekstowym interakcja rozdzie­la się na dwa odrębne układy: autor – przekaz filmowy oraz przekaż filmowy widz. Rozdział czasoprzestrzennych okoliczności nadania i odbioru to sy­tuacja naturalna w filmowej praktyce komunikacyjnej i nie wymagająca szer­szego komentarza. W samym procesie komunikowania czasoprzestrzenny dystans dzielący filmowego nadawcę i odbiorcę zostaje przezwyciężony dzięki pośred­nictwu tekstu.W planie wewnątrztekstowym cały układ funkcjo­nuje natomiast dzięki specjalnie zaprojektowanej w utworze jedności relacji przyjmującej postać: podmiot filmowy – wypowiedź – adresat wirtualny.Twórca filmu i jego .odbiorca mogą więc żyć w całkiem różnych czasoprzestrzeniach i sytuacjach społecznych, a także być reprezentantami dalece odmiennych kul­tur. 

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

DZIĘKI ZAAWANSOWANYM BADANIOM

Ale nie imienia to faktu, że oglądając dany film widz doświadcza niekiedy zdumiewająco bliskiego kontaktu i poczucia głębokiej więzi z jego rze­czywistym – ewokowanym przez utwór – autorem.Wynikałoby stąd, iż pośredniość lub niebezpośredniość symbolicznego spotkania twórcy i odbiorcy ma w filmie charakter względny.Odpowiedzi zwrot­ne widza nie tutaj oczekiwane ani też fizycznie możliwe. Filmowy autor liczy jednak na jego aktywność pojętą jako współprzeżycie i współrozumienie oglądanego utworu.Nie tylko dzięki zaawansowanym badaniom psychologów kina, ale również za sprawą codziennej praktyki komunikacyjnej wiadomo, że przekaz kinemato­graficzny jest zjawiskiem wywołującym proces szczególnie intensywnego do­znawania audiowizualnych obrazów rzeczywistości. 

 

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

SZUKANIE POROZUMIENIA

Autor szuka porozumienia z widzem poprzez tekst, ani na chwilę nie przestając być sprawcą filmowego komunika­tu. Projekt sytuacji nadawczo-odbiorczej zawarty w utworze otwiera więc drogę nie zamianie, lecz wymianieról rozumianej jako wzajem­ność perspektyw – nadawczej i odbiorczej. Rola, jaką przewiduje autor dla odbiorcy, jest rolą w mającym rozegrać się dyskursie. Bywa pełna szacunku i poczucia równopartnerskiej więzi (urobię filmy,które sam chciałbym zoba­czyć” – wyznał niegdyś w jednym z wywiadów Andrzej Wajda ). Ale bywa rów­nież świadectwem lekceważenia i niemożności nawiązania głębszego kontaktu z widzem wówczas, gdy jest on traktowany jako ktoś, oględnie mówiąc, gorszy.

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

FUNKCJE INSTANCJI AUTORSKIEJ

Poetyka indywidualnego dzieła stanowi jeden z dwóch zasadniczych układów odniesienia dla konstrukcji podmiotu w filmie. Drugim jest ‚systemowy kon­tekst utworu, na który składają się reguły języka filmu oraz konwencje fil-mowego komunikowania. Przyjmujemy za Januszem Sławińskim , że tworzą one razem szeroko rozumiany rodzaj kodu, do którego*odwołuje się tak czy ina­czej każda wypowiedź filmowa.Wewnątrztekstowa Instancja autorska pełni w utworze filmowym łącznie trojaką funkcję:indywidualizującą,upodmiotowiającą,integrującą.Funkcja indywidualizująca wynika stąd, że każdy utwór filmowy posiada swoistą organizację, która wyróżnia go mniej lub bardziej spośród innych i umożliwia jego rozpoznanie (a także zaliczenie do pewnej serii pod warunkiem, że spełniony zostaje wymóg, strukturalnego podebieństwa w stosunku do poszczególnych jej ogniw). Stopień indywidualizacji podipiotu wypowiedzi może być bardzo różny: od minimalnie wyrazistych do niezmiernie charakterystycznych. W\J<ażdym przypadku zależy jednak całkowi­cie od sposobu ukształtowania tekstu filmowego, będąc pochodną aktualizowa­nego w nim repertuaru norm i konwencji.

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

FUNKCJA UPODMIOTOWUJĄCA

  1. Funkcja upodmiotowiająca polega z kolei na tym, że film przekazuje w procesie komunikowania poprzez całość zawartej w nim informacji określone wyobrażenie podmiotu, niekoniecznie bliskie real­nej osobie autora, ale zawsze stanowiące nieodzowne dopełnienie aktu komu­nikacji. Kaida wypowiedź filmowa – niezależnie od stopnia wewnętrznej zło­żoności własnej budowy – wyposażona jest w aspekt podmiotowy będący jej współistotną właściwością. Ta „najwyższa utrwalona w tekście instancja nadawcza” projektuje tekstowy model (semantyczną charakterystykę) nadawcy, odsyłając widza na zewnątrz w stronę rzeczywistego autora przekazu. Istnie­nie mniej lub bardziej wyraziście nakreślonej perspektywy podmiotowej jest mimo pośrednictwa techniki, zarówno w procesie rejestracji – odtworzenia, jak. i w samym akcie wykreowania dzieła, niezbywalną cechą każdego utworu filmowego.

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.

FUNKCJA INTEGRUJĄCA

  1. Funkcja integrująca jest ściśle związana z dwiema poprzednimi. Przekształca ona ciąg obrazów i dźwięków w zamkniętą całość, zamieniając go w tekst filmowy, który w procesie odbioru traktowany jest przez widza jako „zbiór elementów poddanych jednej świadomości porządkują­cej”. Tekstowy charakter wieloobrazowego przedstawienia kinematograficz­nego sprawia, że – jakkolwiek skomplikowana nie byłsby jego konstrukcja odbiorca dąży zawsze do odczytania oglądanego utworu jako spójnej znacze­niowo całości. Ani ilość ram modalnych, które złożyły się na zaprojektowaną w utworze strukturę narracyjną, ani też liczba osób będących realizatorami i współtwórcami danego filmu nie zmienia faktu, iż w akcie komunikacji film ten zostaje potraktowany jako semantyczna jedność. 

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.