INTEGRALNA CAŁOŚĆ

Ale w każ­dymi tych wariantów uzyskany materiał filmowy stanowi integralną całość, która nie podlega dalszemu opracowaniu w stadium montażu. Do klasycznych przykładów tej orientacji należą: „Łącznik” Shirley Ciarkę (1962), „Klatka” braci Mekas (1964) oraz „Slsep” i „Empire” Andy Warhola (,1963, 1965).Tym, co pociąga autora-realizatora najbardziej – niezależnie od odmien­ności indywidualnego sposobu podejścia – jest w każdym przypadku „naga rze­czywistość” i „samo życie” jako optymalnie pożądany efekt jego* filmowych zabiegów. Maksymalne zbliżenie do rzeczywistości i możliwie najwierniejszy jej przekaz stanowią podstawową dyrektywę aranżacji układu nadawczo-odbior­czego. Wszystkie opisane wyżej metody zmierzają do tego, by nadać filmowi charakter powiadomienia – generalnie niezależnego od woli filmowca i inge­rencji filmowego instrumentarium. Tłumaczy to również powód, dla którego autor-realizator pragnie pozostać nie „artystą filmowym”, lecz Jedynie „człowiekiem filmującym”.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.