Witaj na blogu!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele atykułów o tej tematyce. Mam nadzieję, że treści tutaj zamieszczone spodobaja Ci się i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
Zapraszam do lektury bloga!

Witaj na blogu!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele atykułów o tej tematyce. Mam nadzieję, że treści tutaj zamieszczone spodobaja Ci się i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
Zapraszam do lektury bloga!

Witaj na blogu!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele atykułów o tej tematyce. Mam nadzieję, że treści tutaj zamieszczone spodobaja Ci się i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
Zapraszam do lektury bloga!

Witaj na blogu!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele atykułów o tej tematyce. Mam nadzieję, że treści tutaj zamieszczone spodobaja Ci się i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
Zapraszam do lektury bloga!

Witaj na blogu!

Witaj na moim blogu poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele atykułów o tej tematyce. Mam nadzieję, że treści tutaj zamieszczone spodobaja Ci się i zostaniesz moim czytelnikiem na dłużej.
Zapraszam do lektury bloga!

 

KINO DOMINUJĄCE

Kino „dominujące” od dziesiątków lat sprawuje rządy na światowym rynku filmowym. Jego podstawowym wyznaczni­kiem jest arbitralne sterowanie odbiorem, utożsamiane przez rzeczników oma­wianej koncepcji z represyjną funkcją społeczną, w służbę której kino to zostało wprzęgnięte. Stąd teza o bezwzględnej manipulacji odbiorcą i postulat jej całkowitego wyeliminowania. Szansę taką niesie z sobą biegunowo przeciwstawne tamtemu kino „alternatywne”. Poszukuje ono rozwiązań arty­stycznych zdolnych maksymalnie uaktywnić odbiorcą i zamienić go w „autora” swobodnie tworzącego własny – niezależny od zamierzeń twórcy – sens dzieła. Twórczość filmowa zainteresowańa możliwie żywym i aktywnym odbiorem zgoda. Propozycja przełamania pasywności peręppcyjnego udziału widza też raczej nie powinna u nikogo wzbudzić zdecydowanego sprzeciwu.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

REFORMATORZY

Czy jednak od­biorca ma przez to samo stać się autorem oglądanego filmu? I czy kiedykol­wiek może nim w ogóle zostać? Rzecz w tym, że w kinie bazującym na trady­cyjnej estetyce – w kinie Forda, Hitchcocka, Bergmana czy Wajdy – widz nie jest bynajmniej kimś biernym, w każdym razie nie musi wcale takim być.A już na pewno oddanie pełnej inicjatywy odbiorcy nie przemawia za wyższością ki­na „alternatywnego” nad sztuką filmową w jej klasycznym wydaniu. Reformatorzy ze „Screen” gotowi są ostatecznie nawet ubezwłasnowolnić autora, byleby tylko ocalić miraż absolutnej wolności widza. Wszelki ślad gry komunikacyjnej, Jaka toczy się w filmie, wydaje im się automatycznie manipulacją. To właśnie sedno sporu. Komunikacja nie jest bowiem równoznacz­na z manipulowaniem.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

MANIPULOWANIE W FILMIE

Manipulowaniem bywa w filmie (w filmowym procesie ko­munikacyjnym) dopiero takie działanie, w rezultacie którego jedna ze stron dokonuje ubezwłasnowolnienia drugiej. Zauważmy przy tym, że manipulatorem może być zarówno autor filmu – kurator znaczeń, jak i jego odbiorca – in­terpretator, który bogactwo możliwych wariantów lektury przekreśla i odrzu­ca, „wmawiając” utworowi, a pośrednio także twórcy, intencje znaczeniowe, jakich tamten nie wyraził. Innego rodzaju niebezpieczeństwo kryje w sobie idea zamiany ról polega­jąca na uczynieniu adresata filmowego przedstawienia „autorem”.Twórca filmu nie może wprawdzie przewidzieć wszystkich możliwych znaczeń, ale zachowuje w tym względzie określony wpływ, aranżując w odpowiedni sposób przebieg je­go odbioru.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

SPOSÓB MODELOWANIA PODMIOTU

Podkreślmy raz jeszcze: właściwością komunikacyjnego dyskursu toczącego się w filmie jest nie zamiana, lecz wymiana ról autora i widza. Każda wy­powiedź filmowa Jest określonym użyciem reguł języka filmu. Podmiot autor- skT pełni w tekście filmowym rolę zasady organizującej całość procesu zna­czeniowego, która rozstrzyga o charakterze interakcji komunikacyjnej łączą­cej nadawcę i odbiorcę. Zasada ta nie jest ani uniwersalna, ani raz na zaw­sze dana. Sposób modelowania podmiotu wypowiedzi podlega nieustannym zmianom. 0 tym, jak odczytywana bywa sytuacja komunikacyjna, a wraz z nią tekstowa ro­la autora, rozstrzyga kulturowa praxis, która również ulega historycznej ewolucji.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

MODELE SYTUACJI KOMUNIKACYJNEJ

Na równi istotne okazuję się przy takim ujęciu oba warianty badawczej alternatywy: „indywidualny” i „systemowy”. W żywym procesie filmowego komunikowania stanowię one bowiem dwa współdopełniające się aspekty tego samego zjawiska.Zajmijmy się teraz rekonstrukcję szeregu wybranych modeli sytuacji ko­munikacyjnej w filmie, z których każdy prezentuje nieco inny moment histo­rycznego rozwoju konwencji podmiotu w dziejach komunikacji i sztuki filmo­wej. Repertuar konkretnych przykładów, które zostanę tu przywołane, ma cha­rakter umowny i względny. Umowny dlatego, Ze choć każdy z nich jest repre­zentatywny dla określonego typu konwencji, pozostaje zarazem dziełem orygi­nalnym i wyjątkowym: „Podróżą na księżyc” Meliesa, „Obywatelem Kane” Wel­lesa, „Rashomonem” Kurosawy. Względny zaś, ponieważ wszystkie te przykłady, mimo iż zostały wybrane jako historycznie pierwsze bądź też szczególnie znamienne dla danego sposobu organizacji roli autora, dadzą się zastąpić in­nymi, niekiedy może nawet bardziej wyrazistymi.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

ROLA ŚWIADKA

Adresatowi najstarszych obrazów filmowych przypada zazwyczaj rola świad­ka – rzec by można gapia, który za sprawą kamery staje się obserwatorem ja­kiegoś zarejestrowanego na taśmie mikroincydentu rzeczywistości: wyjścia robotników z fabryki, wjazdu pociągu na stację, gaszenia pożaru itp. Analo­gicznie przedstawia się w tym. najstarszym modelu widowiska filmowego per­spektywa jego autora. Krótkotrwałą, jednoujęciową rejestrację ekranowego zdarzenia celnie oddaje znana skądinąd formuła „operator przy tym był”.Rea­lizator filmu i widz łączą się tutaj w nieskomplikowanej wspólnocie oglądu wybranego continuum filmowej realności. Pojedyncze ujęcie (montaż w stadium zalążkowym) określa Jedynie prostą sukcesję faz pojedynczego zdarzenia: wy­płynięcia łodzi, zburzenia muru, oblania ogrodnika etc.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

WIDOWISKO JEDNOUJĘCIOWE

Widowisko jednoujęciowe – nawet jeśli korzysta z pełnej swobody insceni­zacji i sięga po fikcję fabularną – dysponuje bardzo ograniczonym polem nar­racyjnego manewru. Rozpisana pierwotnie w wersji rysunkowej z albumu księ­garni Ouantin na serię dziewięciu obrazków opowieść o polanym polewaczu zo­staje w wersji filmowej Lumi&re’ów (1095) skondensowana do jednego ujęcia,w którego skromnych czasoprzestrzennych ramach mieści się całość komicznego incydentu. Ramy te ulegają wkrótce rozsadzeniu. Nakręcone w dwa lata póź­niej przez Georgesa Hatot „Życie i męczeństwo Jezusa Chrystusa” jest już konstrukcją wieloujęciową. Wczesne filmy Helifesa korzystają początkowo z tej samej konwencji co obrazy Lumi&re’ów. Nowy model relacji między nadawcą i odbiorcą pojawi się dopiero w filmach trikowych i feeriach kinematogra­ficznych.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

MOŻLIWOŚCI FILMOWEJ EKSPRESJI

Zmienia się funkcja kina, otwierają się nowe możliwości filmowej,ekspre­sji. Dominujący dotychczas w filmowym spojrzeniu na świat weryzm zyskuje alternatywę, która stanowi jego rozwinięcie i zarazem brawurowe przełama­nie. Nowy typ widowiska zrywa z ograniczeniami konwencji werystycznej,śmia­ło stawiając na grę wyobraźni, inscenizacyjny rozmach i udział pierwiastka fantastycznego. Szczególna ekspansja i umocnienie tej formuły przypada na lata 1902-1905. W oczach ówczesnych widzów pierwszorzędoie atrakcyjna oka­zuje się znamienna dla tych obrazów „realizacja niemożliwego”. Dzięki niej właśnie filmy takie jak (.Metamorfoza motyla”, „Podróż na księżyc” czy „Sen Doroty” stają się światowymi przebojami. Novum tego rodzaju widowisk nie polega jedynie na zręcznym wykorzystywa­niu podwójnej ekspresji i paru innych tricków. Fantastyczne opowieści Melifesa i jego rywali odkrywają jeszcze jeden nie znany uprzednio wariant narracji filmowej, mianowicie – możliwość zaprezentowania serii epizodów rozgrywających się w różnym miejscu i czasie, lecz uporządkowanych w szereg przyczynowo-skutkowy.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn