PODMIOTOWA WIZJA ŚWIATA

Spojrze­nie owo nie tylko ogarnia każdą cząstkę utworu, ale i – co specjalnie godne podkreślenia – samo staje się z reguły jego teaiate^i. Zaprojektować oryginalną podmiotową wizję świata – znaczy w opisanym przypadku tyle, co uruchomić nowy wariant porozumienia między autorem i wi­dzeń, zinterioryzować w granicach danej konstrukcji filmowej własne spojrzenie na Rzeczywistość z kręgiem cudzego doświadczenia.Tak przedstawiają się sprowadzone w powyższym ujęciu do postaci modelo­wej bieguny antynomicznych dążeń występujących w praktyce komunikacyjnej kina lat dwudziestych. Kluczowa dla- tego okresu opozycja podmiotowego 1 bez- podmiotowego (przezroczystego”) spektrum narracji, o której była tu mowa, przenika każdą,z ówczesnych wersji autora. Zarówno tych starszych,wcześniej wykreowanych ‚•- aranżera -filmowych przeżyć, ml&twórcy, klowna, opowiada- cza itd. – Jak i nowych, Zdobywających wtedy eksponowane miejsce w twórczo­ści filmowej. Nśród tych ostatnich na szczególną uwagę zasługują wersje noszące umowne miano ról: agitatora, artysty, akandalisty, rejestratora i demiurga. Spróbujmy pokrótce scharakteryzować każdą z nich i wskazać wybra­ne przykłady.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim blogu poświęconym branży mediów i reklamy! Nazywam się Ewelina Jarocka i jestem studentką reżyserii na Łódzkiej filmówce. Od zawsze interesowałam się światem reklamy i mediów, aż w końcu powstał pomysł na prowadzenie bloga. Jeśli podoba Ci się jak piszę to zapraszam do zostania na dłużej.
You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.